Czy mikrofale w kosmetologii są bezpieczne? Pytanie o kuchenkę pada co drugi raz

„To jak w kuchence mikrofalowej"

Częściowo prawda i warto to rozłożyć uczciwie.

Częstotliwość jest podobna, około 2,45 GHz. Na tym podobieństwo się kończy, a różnice są zasadnicze.

Moc. Kuchenka pracuje mocą rzędu setek watów skupioną w zamkniętej komorze, żeby doprowadzić wodę do wrzenia. Urządzenie kosmetologiczne dostarcza energię o wiele niższą, dobraną tak, by podnieść temperaturę tkanki do około 43 stopni. To temperatura gorącej kąpieli, nie gotowania.

Cel pochłaniania. W kuchence energia trafia głównie w cząsteczki wody, dlatego jedzenie się gotuje. Głowica ONDA jest zaprojektowana tak, by energię pochłaniała przede wszystkim tkanka tłuszczowa, uboga w wodę. To dlatego mięsień i skóra pod głowicą nie nagrzewają się tak jak tłuszcz.

Kontrola. Zabieg ma chłodzenie kontaktowe skóry, kontrolowany czas ekspozycji i osobę, która przez cały czas prowadzi głowicę ruchem ciągłym. Kuchenka grzeje wszystko, co włożysz, przez ustawiony czas.

Podobieństwo częstotliwości bez różnicy w mocy i sposobie dostarczania jest jak porównanie świeczki do pieca hutniczego przez to, że oba dają ciepło.

„Mikrofale to promieniowanie, więc rakotwórcze"

Mit, i tu różnica jest kategoryczna, a nie stopniowa.

Promieniowanie dzieli się na jonizujące i niejonizujące, a granica między nimi nie jest umowna — wynika z energii pojedynczego kwantu.

Promieniowanie jonizujące, czyli rentgenowskie i gamma, ma dość energii, żeby wybić elektron z atomu i uszkodzić DNA. Stąd ryzyko nowotworowe i stąd fartuchy ołowiane przy prześwietleniu.

Mikrofale to promieniowanie niejonizujące. Energia kwantu jest o rzędy wielkości za niska, żeby zerwać wiązanie chemiczne. Jedyne, co potrafią zrobić z tkanką, to ją podgrzać — i cały zabieg opiera się dokładnie na tym efekcie termicznym, a nie na jakimkolwiek działaniu na materiał genetyczny.

Do tej samej rodziny niejonizującej należą fale radiowe, sygnał telefonu i światło widzialne.

To nie znaczy, że mikrofale są obojętne. Znaczy, że jedyny mechanizm, którym mogą zaszkodzić, to zbyt wysoka temperatura — czyli oparzenie. Dlatego bezpieczeństwo zabiegu sprowadza się do kontroli ciepła, nie do ochrony przed promieniowaniem.

„Skoro grzeje do 43 stopni, to poparzy skórę"

Mit, wynikający z nieporozumienia co do tego, gdzie powstaje ciepło.

Skóra jest przez cały zabieg chłodzona kontaktowo przez samą głowicę. Naskórek pozostaje w bezpiecznej temperaturze, a ciepło narasta kilka centymetrów niżej, w tkance tłuszczowej.

Klientki opisują to jako ciepło idące od środka, przy jednoczesnym chłodzie na powierzchni. Rozpisałam całą sesję minuta po minucie w tekście o tym, jak wygląda zabieg ONDA.

Prawdą jest natomiast, że oparzenie jest jedynym realnym ryzykiem tej metody i że zależy od osoby prowadzącej głowicę. Zatrzymanie jej w jednym miejscu, praca bez preparatu poślizgowego albo ignorowanie zgłoszeń klientki, że robi się za gorąco, to droga do uszkodzenia skóry.

Stąd jedna zasada, którą powtarzam przed każdym pierwszym zabiegiem: jeśli robi się nieprzyjemnie gorąco, mów natychmiast. Nie ma nagrody za wytrzymanie, a mówienie mi tego jest częścią zabezpieczenia.

„To uszkodzi narządy" i „przy metalu nie ma sprawy"

Pierwsze: mit. Mikrofale o tej częstotliwości penetrują tkankę na kilka centymetrów, a nie do jamy brzusznej. Energia jest pochłaniana po drodze, głównie przez tłuszcz podskórny, i tam się kończy. Nie sięga narządów wewnętrznych.

Drugie: odwrotnie, i to jest najważniejszy punkt bezpieczeństwa całego zabiegu.

Metal w polu zabiegowym to realne przeciwwskazanie, nie ostrożność na wszelki wypadek. Pole elektromagnetyczne wchodzi w interakcję z przewodnikiem — implant może się nagrzewać, a wszczepiona elektronika pracować nieprawidłowo.

Dotyczy to płytek i śrub po zabiegach ortopedycznych, endoprotez, siatek po operacjach przepuklin, a przy pracy nad podbrzuszem także wkładki domacicznej. Rozrusznik serca i inne aktywne urządzenia wykluczają zabieg w ogóle.

Dlatego wywiad zaczynam od pytania, co masz w ciele, a nie od celów sylwetkowych. Cała lista jest w przeciwwskazaniach do ONDY.

Jeśli usłyszysz w gabinecie, że „metal to żaden problem", to jest moment, żeby wyjść.

„Można robić latem" i „to zabieg odchudzający"

Pierwsze: prawda i to jedna z praktycznych zalet tej metody. Mikrofale nie działają przez melaninę, więc opalenizna nie jest przeciwwskazaniem i nie ma sezonu, w którym zabieg odpada. Inaczej niż przy laserach, gdzie fototyp i opalenizna realnie ograniczają terminy.

Warunek zdroworozsądkowy jest jeden: skóra w polu zabiegowym nie może być świeżo poparzona słońcem.

Drugie: mit, i to ten, który kosztuje najwięcej rozczarowań. ONDA nie tworzy deficytu kalorycznego i nie jest metodą odchudzania. Pracuje na lokalnym, opornym tłuszczu u osoby o stabilnej wadze, a nie na masie ciała.

Na wadze zwykle nie widać nic i nie powinno. Widać obwód i to, jak leżą ubrania.

Jeśli chcesz sprawdzić, czy Twój problem jest w ogóle zadaniem dla ciepła, umów konsultację. Bywa, że po dwóch minutach z dłonią na okolicy mówię, że właściwe będzie zimno zamiast ciepła albo coś zupełnie innego.